شاخص جامع ارزیابی کیفیت نخ دوخت قابلیت دوخت است. قابلیت دوخت به توانایی یک نخ دوخت برای دوختن هموار و تشکیل بخیه خوب در شرایط مشخص، و حفظ خواص مکانیکی خاصی در بخیه اشاره دارد. جوانب مثبت و منفی دوخت تاثیر مستقیمی بر کارایی تولید پوشاک، کیفیت دوخت و پوشیدن عملکرد خواهد داشت. بر اساس استانداردهای ملی، نمرات نخ های دوخت به محصولات درجه یک، درجه دو و خارجی تقسیم می شود. برای اینکه نخ دوخت بهترین قابلیت دوخت را در پردازش پوشاک داشته باشد و اثر دوخت رضایت بخش باشد، انتخاب و اعمال درست نخ دوخت بسیار مهم است. کاربرد صحیح نخ دوخت باید از اصول زیر پیروی کند:
(1) سازگار با ویژگی های پارچه: مواد اولیه نخ دوخت و پارچه همان یا مشابه, به طوری که برای اطمینان از یکنواختی نرخ کوچک شدن آن, مقاومت در برابر حرارت, پوشیدن مقاومت, دوام, و غیره, و جلوگیری از کوچک شدن ظاهر ناشی از تفاوت بین نخ و پارچه.
(2) سازگار با نوع لباس: برای لباس های خاص منظوره، نخ دوخت با هدف ویژه باید در نظر گرفته شود، مانند نخ دوخت الاستیک برای لباس های الاستیک، و مقاوم در برابر گرما، شعله عقب مانده و نخ دوخت ضد آب برای لباس های آتش نشانی.
(3) هماهنگی با شکل بخیه: بخیه های مورد استفاده در قسمت های مختلف لباس متفاوت است، و نخ دوخت نیز باید بر این اساس تغییر کند. درز و درز شانه باید محکم باشد، در حالی که سوراخ های دکمه ای باید مقاوم در برابر سایش باشد.
(4)متحد با کیفیت و قیمت: کیفیت و قیمت نخ دوخت باید با درجه لباس متحد. لباس های درجه بالا باید از نخ دوخت با کیفیت بالا و با قیمت بالا استفاده کنند و لباس های متوسط و کم درجه باید از نخ دوخت با کیفیت معمولی و با قیمت متوسط استفاده کنند.
به طور کلی برچسب های نخ های دوخت با نمرات نخ های دوخت، مواد اولیه مورد استفاده، ریز بودن نخ شمارش و غیره مشخص شده است که به ما در انتخاب و استفاده منطقی از نخ های دوخت کمک می کند. برچسب های نخ دوخت معمولاً شامل چهار مورد (به ترتیب): ضخامت نخ، رنگ، مواد اولیه، و روش های پردازش است.
